Silniki elektryczne – zastosowanie, wady i zalety

Silniki są maszynami, których zadaniem jest przede wszystkim zamiana energii na pracę mechaniczną. W większości konstrukcji jest ona wytwarzana poprzez odbieranie jej przez obracający się wał silnika i później jest wykorzystywana w postaci pracy mechanicznej albo zamieniana na energię elektryczną. W niektórych zastosowaniach (jak np. w silnikach rakietowych lub liniowych) efektem działania takiego silnika jest energia ruchu postępowego. Tak naprawdę istnieje wiele rodzajów silników. Jednym z nich może być silnik cieplny. Jest to urządzenie, które zamienia energię termiczną na pracę mechaniczną lub prąd elektryczny. Idealny silnik pracuje w tak zwanym obiegu Carnota.

Mają największą sprawność teoretyczną dla temperatur ciepła górnego oraz dolnego. Rzeczywista sprawność jest zależna także od sprawności całego cyklu. Stosunkiem sprawności takiego silnika do sprawności obiegu Carnota nazywana jest sprawnością egzegetyczną. Silnik hydrauliczny zamienia energię potencjalną 9lub kinetyczną) na energię mechaniczną. Działa on na zasadzie odwrotności pompy hydraulicznej – zamienia wysokie ciśnienie na siłę mechaniczną. Wszystkie poszczególne elementy są niemal identyczne jak w pompie hydraulicznej, dlatego stosowane są silniki hydrauliczne zębate lub wielotłokowe. Sposób konstrukcji takiego silnika pozwala na wykorzystywanie go jako urządzenia zasilającego. Wtedy wytwarzane jest ciśnienie, które jest niezależne od kierunków obrotu wała napędowego. Dzielą się one na dwie grupy: hydrostatyczne (energia potencjalna zamieniana jest na energię mechaniczną) oraz hydrokinetyczne (zamieniana jest energia kinetyczna). Silnik elektryczny jest maszyną elektryczną, w którym energia elektryczna zamieniana jest na energię mechaniczną. Zasilany może być za pomocą napięcia stałego lub prądem przemiennym.

Silnik prądu stałego służy do zamiany energii elektrycznej na pracę mechaniczną. Mogą one pracować jako dwa urządzenia – jako silnik oraz jako prądnica. W tym drugim przypadku wirnik jest napędzany energią mechaniczną, która dostarczana jest z zewnętrznych źródeł. Na uzwojeniach twornika odbierana jest wytworzona energia elektryczna. Pierwsze konstrukcje tego typu powstały w 1821 roku. Zostały skonstruowane przez Michaela Faradaya. Tak naprawdę składał się on z zawieszonego przewodu, który zanurzony był w rtęci. Umieszczona była w rowku w kształcie okręgu i otaczały magnes. Ten był umieszczony pośrodku naczynia z rtęcią. W momencie, gdy prąd przepływał przez układ to obracał się on wokół magnesu. Pokazywało to, że prąd wytwarza pole magnetyczne wokół przewodnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *